Handke ve Çocukluğun Şarkısı

Hazır Handkeden de geçtik...Al bakalım Handkenin Wings of Desire filmindeki şiiri; haydi bir kıyak daha almancası da altta...Kimden bahsettiğimizi bilelim...hihihih



Song of Childhood By Peter Handke
When the child was a child It walked with its arms swinging, wanted the brook to be a river, the river to be a torrent, and this puddle to be the sea.
When the child was a child, it didn’t know that it was a child, everything was soulful, and all souls were one.
When the child was a child, it had no opinion about anything, had no habits, it often sat cross-legged, took off running, had a cowlick in its hair, and made no faces when photographed.
When the child was a child, It was the time for these questions: Why am I me, and why not you? Why am I here, and why not there? When did time begin, and where does space end? Is life under the sun not just a dream? Is what I see and hear and smell not just an illusion of a world before the world? Given the facts of evil and people. does evil really exist? How can it be that I, who I am, didn’t exist before I came to be, and that, someday, I, who I am, will no longer be who I am?
When the child was a child, It choked on spinach, on peas, on rice pudding, and on steamed cauliflower, and eats all of those now, and not just because it has to.
When the child was a child, it awoke once in a strange bed, and now does so again and again. Many people, then, seemed beautiful, and now only a few do, by sheer luck.
It had visualized a clear image of Paradise, and now can at most guess, could not conceive of nothingness, and shudders today at the thought.
When the child was a child, It played with enthusiasm, and, now, has just as much excitement as then, but only when it concerns its work.
When the child was a child, It was enough for it to eat an apple, … bread, And so it is even now.
When the child was a child, Berries filled its hand as only berries do, and do even now, Fresh walnuts made its tongue raw, and do even now, it had, on every mountaintop, the longing for a higher mountain yet, and in every city, the longing for an even greater city, and that is still so, It reached for cherries in topmost branches of trees with an elation it still has today, has a shyness in front of strangers, and has that even now. It awaited the first snow, And waits that way even now.
When the child was a child, It threw a stick like a lance against a tree, And it quivers there still today.


Lied Vom Kindsein
– Peter Handke



Als das Kind Kind war,
ging es mit hängenden Armen,
wollte der Bach sei ein Fluß,
der Fluß sei ein Strom,
und diese Pfütze das Meer.

Als das Kind Kind war,
wußte es nicht, daß es Kind war,
alles war ihm beseelt,
und alle Seelen waren eins.

Als das Kind Kind war,
hatte es von nichts eine Meinung,
hatte keine Gewohnheit,
saß oft im Schneidersitz,
lief aus dem Stand,
hatte einen Wirbel im Haar
und machte kein Gesicht beim fotografieren.

Als das Kind Kind war,
war es die Zeit der folgenden Fragen:
Warum bin ich ich und warum nicht du?
Warum bin ich hier und warum nicht dort?
Wann begann die Zeit und wo endet der Raum?
Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum?
Ist was ich sehe und höre und rieche
nicht bloß der Schein einer Welt vor der Welt?
Gibt es tatsächlich das Böse und Leute,
die wirklich die Bösen sind?
Wie kann es sein, daß ich, der ich bin,
bevor ich wurde, nicht war,
und daß einmal ich, der ich bin,
nicht mehr der ich bin, sein werde?

Als das Kind Kind war,
würgte es am Spinat, an den Erbsen, am Milchreis,
und am gedünsteten Blumenkohl.
und ißt jetzt das alles und nicht nur zur Not.

Als das Kind Kind war,
erwachte es einmal in einem fremden Bett
und jetzt immer wieder,
erschienen ihm viele Menschen schön
und jetzt nur noch im Glücksfall,
stellte es sich klar ein Paradies vor
und kann es jetzt höchstens ahnen,
konnte es sich Nichts nicht denken
und schaudert heute davor.

Als das Kind Kind war,
spielte es mit Begeisterung
und jetzt, so ganz bei der Sache wie damals, nur noch,
wenn diese Sache seine Arbeit ist.

Als das Kind Kind war,
genügten ihm als Nahrung Apfel, Brot,
und so ist es immer noch.

Als das Kind Kind war,
fielen ihm die Beeren wie nur Beeren in die Hand
und jetzt immer noch,
machten ihm die frischen Walnüsse eine rauhe Zunge
und jetzt immer noch,
hatte es auf jedem Berg
die Sehnsucht nach dem immer höheren Berg,
und in jeden Stadt
die Sehnsucht nach der noch größeren Stadt,
und das ist immer noch so,
griff im Wipfel eines Baums nach dem Kirschen in einemHochgefühl
wie auch heute noch,
eine Scheu vor jedem Fremden
und hat sie immer noch,
wartete es auf den ersten Schnee,
und wartet so immer noch.

Als das Kind Kind war,
warf es einen Stock als Lanze gegen den Baum,
und sie zittert da heute noch

Ya sormadım ama blog kullanmasını iliyo musun kuzum,

yeni posta için: http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=21060892 bu adresten create posting yaptın mıdı oluo...Yannız her mesajdan sonra mutlaka statusten republish yapmalısın ki yeniden güncellensin bilgi

Mesela bi yazıya yorum eklemek istersen o zaman bu adresten moderate comments kısmında yazabilirsin ya da her mesajın altındaki comment kısmına yazıp önderebilirsin ama commentler içinde republish etmen gerekiyor.


Kurcala işte ben de öyle öğrendim,

KERPETEN

Nasıl başlanır ki...Şöyle diyelim: "Yarası olup gocunanlara", lakin Grigolün de böyle bir etkisi var.

Başlamadan önce,

Aklıma gelen soruları yazmak isterim:

1. Nerden buldun Grigol ismini? Benim kendime göre analizlerim var ama öncelikle seni konuşturalım yazar bozuntusu...

2.Zaman içinde akıbetlerini kaybettiklerimiz; Marul, reklamcı ve Grigolün anası

3. Satır arası fısıtılar son cümle: "Var olmak, her şeye rağmen müthiş bir şey, diye yazdım, aylar sonra elime geçen ilk kağıt parçasına...
...
Burada bitirmeli. Dilin varoluşu yakaladığı anda..."

Önerim sondan başa gidelim: Neden varolduğu anda bırakıyoruz cümleleri; neden varoluşu anlatmaya çalışmıyoruz? Soru: kusmuk ile kanlı bebek arasındaki farkı açıklamak ister misin?
Ya da daha da eski bir soru su ile buz arasında fark var mıdır?

4. Saldırı: Sondan başa gidiyorsak eğer, karakterlerine biraz azar çekicem izninle. Öfkenin izni olmaz çekil bakiyim sen aradan yazar mısın nesin...Hem yazar kime denir biliyo musun; herşeyi dikte ederek şekillendirebilecek kişiye denir hani karakterlerinle hiç oyun yok; sanki dediğin gibi gelmişler sana da pataklamamışsın hiç konuşmamaışsın sanki kendi içinde kabullenme içindesin deliliğini hani o yüzden mi varoluşa gelince susyorsun? Yoksa onlar yok mu? Ve varlıkları seni susturyor mu? BÜYÜK HARFLERLE SALDIRI: "Herkes sevdiğine böyle mi yapar?" PANİKLE UZAKLAŞTIRMAK İÇİN GELENLERİ BURUŞTURUP BİRAN ÖNCE ATMAK İSTEYEN HALİYE RUHİYE İLE SEN DE KİMSİN HOŞGELDİN DİYEN OVALI GÖBEKLİ ELLERİ ÇATLAK DİŞLERİ FAZLA DOĞUMDAN DÖKÜLMÜŞ ANANIN (HERŞEYİN VE JHERKESİN ANASI VE ACISI) İŞ BİLİR KIVRAK ELLERİYLE AÇILAN HİKAYE HAMURU ARASINDAKİ FARKI ANLATABİLİR MİSİN? Ne kadar zaman harcadığının önemi yok. Değişmen bir hikaye değiştirmek için daha iyi. Hani şimdi sen yine dersin ki Ben değiştim o değilim. Ben de sana gülerim. Ona göre cevabını beklerim.

5. ÖNSEZİ: Bana şimdi geldi ki; bu marul hikayenin başındaki versace kadınının ruh ikizi; karşısındaki- grigol ile reklamcı ise bir diğer ikili. Sanki herkes birbirinin rüyası gibi. Öneri: Lalelide bir azize ve gemideyi arkarka izleme ödevi. Demek istediğimi anlıcaksın izlersen. Gemidenin on sahnesine özellikle mıncıklarım: "gemide" diye biter. Bir kadın ölür. Ya neden hep bu kadınları öldürmeye meraklsınız yahu. Neden grigol ölmğyo abi? Anlamıyorum neden göt boklu bu adam yaşıyo? Bu kimin fantazisi yazar bozuntusunun mu? O zaman anlat bakalım aç kendini birazcık anlayalım...

6. YARATMA EGZERSİZİ: Birbirlerinin rüyalarıysa eğer, tıpkı Grigolün babasının annesini arzuladığı gibi bir fantaziden ibaretse tüm karakterler..Ve birbirlerini arzulayıp bir türlü birleşemiyorlarsa o zaman daha da derine gitmeliyiz. Derine gittikçe karanlık bastıkça farklılıklar ortadan kalkar. Karanlıkta görmeye aşlarsın uzun süre karanlıkta kalırsan sen bunu daha iyi bilirsin. Eğer bir zaman varsa o da keskin gözlerini ortaya çıkarma vaktidir. Senin hikayen şu an tam olarak ne vaziyette biliyor musun: "Ben de gittim bir geyik avına; geyik beni çekti kendi dağına"... Şimdi sana birşey taslıyomuşum gibi olmasın ben de öyleyim ondan uğraşıyorum bu öykünle. Ben de geyiği izledim; kendi evine çekti namussuz...Ama kaybetmek başlangıçtır... Oysa Grigol bunu yazmıyor: rüya ile gerçek arasında çok büyük bir kopukluk var halbuki bu kadar kopuklar mı acaba? Ya da şöyle kurlaım cümleyi: Fantazi ile gerçek arasındaki fark bu kadar derin mi? Bir kez farkedildi mi fantazi komedi dönüşüyor. Mesela belgeselleri alalım. Ben artık bir belgesel ne kadar doğal gözükürse o kadar gülüyorum; çünk bir o kadar değişik yöntem kullanılıyo ve aslında ne kadar belgesel olsa da başka bir fantazi işte. Doğal makyaj yapabilmek için normal yapmacık duran makyajdan daha fazla boya kullanmak gibi. Bir görsen ne kadar çok değişik renk kullanıyolar doğal olabilmek için o zaman gülerdin. Bu muydu diye? Herşey herşeyle dalga geçiyor; hayat böyle akıp geçiyor... O zaman braz dalga geçmemiz lazım bu hikayeyle oyun az. parçalar birbirleiyle konuşmuyolar. Derinlikler çok fazla. Hani yeri gelince sus işareti çok güseldir ama yeri gelince ve bu yer değişir herhalde.

İlk düşünceler...Önerilerinizi beklerim zil bey,